کتاب «فرشتگان انتقام»، لوبا ویناگرا دوا- ترجمه به‌آذین جعفری

در هیچ کشور دیگری در جهان، زنان با چنین تعدادی فعالانه در جنگ مداخله نداشتند. برای نمونه 500.000 تن از زنان انگلیس، لباس نظامی پوشیدند که تنها 56.000 تن از آنان دارای اسلحه نظامی بودند.

در آلمان با توجه به نظریه ناسیونال سوسیالیست، امور خانه‌داری، کودکان و کلیسا بر عهده زنان بود، سه مه بعد از نوامبر سال 1944، که هیتلر تأکید داشت که زنان نباید تعلیم اسلحه ببیند. هنگام حضور ارتش سرخ در برابر دروازه‌های برلین، فرمان تشکیل پیاده نظام زنان از سوی وی صادر شد تا از فرریزی «ورماخ» جلوگیری شود.

تفسیرهای متفاوتی برای تصمیم عاقلانه شوروی در بهره‌گیری از زنان در جنگ به وجود آمده بود. «فرهنگ و تاریخ»، ممکن است نقش عمده‌ای در این پدیده نقش داشته باشد. شرکت زنان در دو مقطع دو تزار روسیه و شرکت ده‌ها هزار تن از نان دوشادوش سربازان مرد ارتش سرخ در دوره جنگ‌های داخلی.

نظریه سیاسی-اجتماعی شوروی که برابری کامل زن و مرد را به رسمیت شناخته بود، دلیل قاطعی شمرده می‌شد که زنان روسیه مشوقی نیرومند برای شرکت در جنگ داشته باشند.

«لوبا ویناگرا دوا»، برخلاف کسانی که با هجوم هیتلر، مقابله کردند، هر دو مرکز مصاحبه‌های او با زنانی که بالاترین مسئولیت را در جنگ به مثابه خلبان بمب‌افکن و تک‌تیرانداز برعهده گرفتند. توجه به زندگی فردی و تجارب زیستی آنان است که هیچ‌گاه مورد توجه تاریخ‌نگاران رسمی و جنگی شوروی نبوده است.

ویناگرا دوا در نگارش این کتاب؛ به امور نظری و سیاسی شوروی توجهی ندارد. او می‌خواست بداند، در دوران تیره و تار آن زمان، برای یک دختر جوان که پیوستن به ارتش از لحاظ اجتماعی، احساسی و فیزیکی که ضربه‌‌ای مهلک شمرده می‌شود، چه‌گونه عمل می‌کند. دختر نازپرورده از کنسرواتوار مسکو، وقتی خود را در برابر دختر چوپان بی‌سواد تاتاری می‌بیند که باید فرمانش را اجرا کند.

آن‌ها در جبهه می‌آموزند، تنها وظیفه آنان آنان در برابر آتش دشمن نیست، بلکه سرما، گرسنگی خردکننده، شپش، چکمه‌های گشاد، وسایل بهداشتی بدوی و رفتار مستانه افسران مرد بدمست چه باید کرد.